Faustyn Alojzy Kaluschke
Biografia
Faustyn Alojzy Kaluschke urodził się 15 lutego 1891 roku we Wschowie, w niemieckiej rodzinie. Po ukończeniu studiów teologicznych w Poznaniu, 24 sierpnia 1915 roku przyjął święcenia kapłańskie. Swoją posługę rozpoczął jako wikariusz w Wałczu, Bledzewie i Lesznie.
Od 1924 roku związany był z Bydgoszczą, gdzie pełnił funkcję prebendarza w kościele sukursalnym pw. św. Ignacego Loyoli. Nauczał również religii w Prywatnym Gimnazjum Niemieckim. W czasie okupacji hitlerowskiej, po aresztowaniu ks. Józefa Schulza, objął obowiązki proboszcza parafii farnej i dziekana bydgoskiego.
W 1940 roku, pod presją władz okupacyjnych, zgodził się na rozbiórkę kościoła pojezuickiego, który był użytkowany przez niemieckich katolików. 15 lipca 1941 roku ks. dr Edward van Blericq mianował go wikariuszem generalnym dla części archidiecezji gnieźnieńskiej w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. Kaluschke używał wówczas tytułu oficjała arcybiskupiego.
Jak wspominał Zbigniew Raszewski, Kaluschke - mimo że ulegał hitlerowcom - nie był sam nazistą. Miał matkę Polkę, mówił po polsku i starał się łagodzić niemieckie represje. Gdy nakazano usunąć z kościołów polskie napisy, kazał zalepić epitafium generała Czapskiego papierem, aby ocalić je przed zniszczeniem. W styczniu 1945 roku opuścił Bydgoszcz i udał się do Niemiec, gdzie zmarł 6 stycznia 1953 roku w Zimmern.