Samuel Fryderyk Lauterbach

Teolog luterański
30.10.1662 24.06.1728 Wschowa

Biografia

Samuel Fryderyk Lauterbach urodził się 30 października 1662 roku we Wschowie. Naukę rozpoczął w rodzinnym mieście, a kontynuował w Toruniu i Wrocławiu. Dzięki stypendium ufundowanemu przez Valeriusa Herbergera mógł studiować w Lipsku i Magdeburgu. 14 grudnia 1691 roku Piotr Żychliński powołał go na urząd pastora w Osowej Sieni. Na mocy edyktu królewskiego świątynia w Osowej Sieni została w roku 1700 przekazana Kościołowi katolickiemu.

Już w 1699 roku Bogusław von Unruh, niemiecki dziedzic Międzychodu, zaproponował mu objęcie tamtejszego diakonatu. Jednocześnie otrzymał ze Wschowy propozycję objęcia diakonatu pomocniczego, którą przyjął. W 1701 roku został mianowany diakonem, a po śmierci swojego przełożonego w 1709 roku obrano go pastorem i inspektorem szkolnym przy kościele ewangelickim „Żłóbka Chrystusowego”. W 1717 roku został seniorem okręgowym, a w 1727 seniorem generalnym wszystkich kościołów obrządku ewangelicko-augsburskiego w Wielkopolsce.

Lauterbach stworzył wiele dzieł teologicznych i historycznych. Uważał się za następcę swojego protektora Valeriusa Herbergera. Był świadkiem epidemii dżumy w latach 1709-1710. Jest autorem pierwszej niemieckojęzycznej historii Polski. Zmarł 24 czerwca 1728 roku we Wschowie. Był dwukrotnie żonaty: w 1690 poślubił Annę Barbarę Prüfer (zm. 1717), a w 1719 Rosinę Kärger (zm. 1726). Oba małżeństwa pozostały bezdzietne. Zgodnie ze staropolskim obyczajem, podczas ceremonii pogrzebowej przy jego trumnie ustawiono portret trumienny.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Autor pierwszej niemieckojęzycznej historii Polski
Senior generalny kościołów ewangelicko-augsburskich w Wielkopolsce
Pastor i inspektor szkolny przy kościele ewangelickim „Żłóbek Chrystusowy” we Wschowie
Twórca licznych dzieł teologicznych i historycznych

Ciekawostki

Był świadkiem epidemii dżumy w latach 1709-1710
Obydwa małżeństwa pozostały bezdzietne
Uważał się za następcę Valeriusa Herbergera

Udostępnij