Samuel Fryderyk Lauterbach
Biografia
Samuel Fryderyk Lauterbach urodził się 30 października 1662 roku we Wschowie. Naukę rozpoczął w rodzinnym mieście, a kontynuował w Toruniu i Wrocławiu. Dzięki stypendium ufundowanemu przez Valeriusa Herbergera mógł studiować w Lipsku i Magdeburgu. 14 grudnia 1691 roku Piotr Żychliński powołał go na urząd pastora w Osowej Sieni. Na mocy edyktu królewskiego świątynia w Osowej Sieni została w roku 1700 przekazana Kościołowi katolickiemu.
Już w 1699 roku Bogusław von Unruh, niemiecki dziedzic Międzychodu, zaproponował mu objęcie tamtejszego diakonatu. Jednocześnie otrzymał ze Wschowy propozycję objęcia diakonatu pomocniczego, którą przyjął. W 1701 roku został mianowany diakonem, a po śmierci swojego przełożonego w 1709 roku obrano go pastorem i inspektorem szkolnym przy kościele ewangelickim „Żłóbka Chrystusowego”. W 1717 roku został seniorem okręgowym, a w 1727 seniorem generalnym wszystkich kościołów obrządku ewangelicko-augsburskiego w Wielkopolsce.
Lauterbach stworzył wiele dzieł teologicznych i historycznych. Uważał się za następcę swojego protektora Valeriusa Herbergera. Był świadkiem epidemii dżumy w latach 1709-1710. Jest autorem pierwszej niemieckojęzycznej historii Polski. Zmarł 24 czerwca 1728 roku we Wschowie. Był dwukrotnie żonaty: w 1690 poślubił Annę Barbarę Prüfer (zm. 1717), a w 1719 Rosinę Kärger (zm. 1726). Oba małżeństwa pozostały bezdzietne. Zgodnie ze staropolskim obyczajem, podczas ceremonii pogrzebowej przy jego trumnie ustawiono portret trumienny.